สมัยนี้เห็นมาเยอะ คนบางคน ทำไมพูดดีแต่กับคนอื่น แต่กลับพูดดีกับคนในบ้านไม่ได้

ทำดีกับคนในบ้านให้มากๆ คนนอกบ้านเบาๆลงบ้างก็ได้ คนบางคน พูดดีแต่กับคนอื่น แต่พูดดีกับคนในบ้านไม่ได้ คนบางคน… พูดกับเพื่อน…ดี พูดกับครู…ดี พูดกับลูกค้า…ดี พูดกับคนอื่น…ดี แต่พูดกับคนในบ้าน…ไม่ดี โดนอะไรหนักๆ ที่โรงเรียนมา ก็กลับมาเหวี่ยง…ใส่คนที่บ้านโดนอะไรแรงๆ ในที่ทำงาน ก็เอามาพาล…ใส่คนที่บ้าน เพราะอะไรอ่ะ? เพราะคนในบ้าน… แคร์ความรู้สึกเราและ ‘ยอม’…

Read More

เราจะเหลือเวลาอยู่ด้วยกันซักกี่วัน (อ่านไปคิดไปน้ำตาก็ไหล)

คนเราจะมีเวลาอยู่ด้วยกันซักกี่วันอ่านไปคิดไปน้ำตาก็ไหล ภรรยาบอกสามีว่าจะไปค้างบ้านแม่สักคืนหนึ่งท่านไม่ค่อยสบายคุณจะขับรถไปส่งฉันหน่อยได้ไหมฝนตกหนักแบบนี้ไปรถโดยสารไม่สะดวกเลย สามี..ซึ่งหน้าตาบูดบึ้งมาตั้งแต่เช้าไม่ตอบภรรยาแต่กลับกระชากเสียงถามกลับไปว่า.. “เมื่อวานเธอซื้อเสื้อใหม่มาใช่ไหมเธอรับปากฉันแล้วนะว่าจะไม่ใช่เงินฟุ่มเฟือยเรายังต้องผ่อนบ้านผ่อนรถส่งลูกเรียนค่าใช้จ่ายเยอะแยะ..ทำไมไม่ช่วยกันประหยัด!!” ภรรยาพูดออกมาเสียงเบาๆอย่างคนรู้สึกผิดว่า“ที่แท้..คุณโกรธเรื่องนี้นี่เอง” ภรรยาก้มหน้าจัดเสื้อผ้าเงียบๆแล้วบอกสามีว่า..“วันนี้มีรถโดยสารเข้าเมืองแค่เที่ยวเดียวฉันคงต้องรีบไปแล้วล่ะคุณไม่ต้องไปส่งก็ได้..” แล้วเธอก็ออกบ้านไปโดยสามีไม่สนใจเลยเพราะยังโกรธอยู่มาก.. ประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไปสามีได้ยินเสียงเอะอะบนถนนจึงออกไปดูแล้วจึงได้ยินผู้คนตะโกนกันว่าฝนที่ตกหนักเซาะตลิ่งจนสะพานเข้าเมืองขาดมีรถเมล์คันหนึ่งตกลงไปในน้ำด้วย.. สามีได้ยินดังนั้นก็ตกใจมากรีบออกจากบ้านไปทันที เมื่อไปถึงแม่น้ำ..รถเมล์ที่ถูกเก็บกู้จากน้ำเหลือเพียงซากเหล็กสัมภาระกระเป๋าต่างๆของผู้โดยสารกระจัดกระจายมีการหามร่างผู้เคราะห์ร้ายคนแล้วคนเล่าขึ้นมาจากแม่น้ำ.. ชายหนุ่มเฝ้ามองหาภรรยาแต่ก็ไม่พบเสียใจเจียนสิ้นสติ..ได้แต่ถามหน่วยกู้ภัยที่ทำงานอยู่ว่า “เห็นภรรผมบ้างไหมๆเธอใส่เสื้อสีแดงกางเกงสีดำ”ทุกคนส่ายหน้า..บอกว่าไม่เห็น เวลาผ่านไปจนเกือบเย็นกู้ภัยหยุดการทำงานแล้วเพราะค้นหาผู้เสียชีวิตไม่พบแล้วจึงบอกชายหนุ่มว่า.. “หักห้ามใจเถอะนะภรรยาของคุณคงโดนน้ำพัดไปไกลแล้ว” ชายหนุ่มเดินกลับบ้านเหมือนคนไร้วิญญาณร้องไห้คร่ำครวญไปตลอดทางในใจของเขาเฝ้าแต่คร่ำครวญว่า “ทำไมๆทำไมเราไม่ขับรถไปส่งเธอนะ..เราไปด่าเธอทำไมว่าใช้เงินฟุ่มเฟือยเสื้อตัวเดียวมันจะราคาเท่าไหร่กัน” แต่เมื่อกลับถึงบ้านคาดไม่ถึงว่า..จะเห็นภรรยานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารมีอาหารอยู่บนโต๊ะในมือเธอมีเสื้อกันหนาวเก่าตัวหนึ่งซึ่งเธอกำลังเย็บซ่อมชายเสื้อที่หลุดรุ่ยอยู่ “คุณไปไหนมาคะ..”ภรรยังพูดยังไม่ทันจบสามีก็ตรงเข้าไปกอดเธอแน่น “คุณเป็นอะไรร้องไห้ทำไมวันนี้ฉันมัวแต่เอาเสื้อไปคืนที่ร้านเสียเวลาอ้อนวอนให้เขารับคืนไปมากเลยไปขึ้นรถเมล์ไม่ทัน..อากาศจะหนาวแล้วฉันเลยรื้อเสื้อเก่ามาซ่อมก็พอใส่ได้อีกหลายปีนะคะฉันนี่แย่จริงๆของเก่าก็ยังมีไปซื้อของใหม่มาทำไม” เรื่องบางเรื่อง..เราโกรธจนลืมไปว่ามันไม่สำคัญเทียบเท่ากับความสุขของเราเลยนะ…

Read More